Skip to main content

Posts

Showing posts from March, 2012

ಯುಗಾದಿ

ಯುಗಾದಿಯ ದಿನ ಎರಡು  ಪುಟ್ಟ ಕವಿತೆಗಳು:





ಹಗಲು ಹೆಚ್ಚುತ ಹೋಗುತಿರುವುದು
ಚಿಗುರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುತಿರುವುದು
ಮುಗಿಲ ಕೆಳೆಯನು ಮರೆತ ಬಾನಿನ ಚೆಲುವು ಹೆಚ್ಚಿಹುದು |
ಮಿಗಿಲು ಬಿರಿದಿಹ ಹೂಗಳೆಲ್ಲೆಡೆ
ನಗುತ ಕಂಪನು ಸೂಸಿ ನಲಿದಿರೆ
ಹಗುರವೆನಿಸದೆ ಮನವು ವರುಷದ ಮೊದಲ ದಿನದಂದು || 1||








ಚಂದದಾ ಕುಡಿಮೇಲಿನಿಬ್ಬನಿ
ಬಿಂದುಗಳ ಸಾಲಂತೆ ಮನದಲಿ
ನಿಂದ ಬಯಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಚಿಗುರುತ ಹಣ್ಣ ನೀಡಿರಲಿ |
ಬಂದಿಹುದು ಶೃಂಗಾರ ಮಾಸವು
ನಂದನದ ವತ್ಸರದ ಹೆಸರಲಿ
ತಂದು ಕೊಡಲಿ ತುಂಬು ಹರುಷವ ಸುಜನರೆಲ್ಲರಿಗು ||2||

-ಹಂಸಾನಂದಿ





ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲೊಂದು ಮಹಾಭಾರತ

ರಾಮಾಯಣದ ಕಥೆ ಕೇಳದ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯಾರಿದ್ದಾರೆ? ಹಾಗೇ ರಾಮಾಯಣವನ್ನ ಬರೆದ   ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ಕಥೆಯೂ ಸುಪರಿಚಿತವೇ. ಬೇಡನಾಗಿದ್ದವ ನಂತರ ಮನಃಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡು ವಾಲ್ಮೀಕಿಯಾಗಿ ರಾಮಾಯಣದಂತಹ  ಮಹಾಕಾವ್ಯನ್ನೇ ಬರೆದ. ಅದರಲ್ಲೂ, ಈ ರಾಮಾಯಣಕ್ಕೆ ಮಂಗಳ  ಹಾಡಿದ್ದು ಜೋಡಿ  ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಬೇಡನೊಬ್ಬ  ಬಾಣದಲ್ಲಿ  ಹೊಡೆದು ಕೊಂದಾಗಲೇ. ಆಗ ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದದ್ದು ಈ ಶ್ಲೋಕ:


ಮಾ ನಿಷಾದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಂ ತ್ವಮಗಮಃ ಶಾಶ್ವತೀ ಸಮಾಃ |
ಯತ್ಕ್ರೌಂಚಮಿಥುನಾದೇಕಮವಧೀಃ ಕಾಮ ಮೋಹಿತಮ್ ||

"ಎಲೋ ಬೇಡನೇ! ಜೋಡಿ ಕ್ರೌಂಚಗಳಲ್ಲೊಂದನ್ನು ಕೊಂದ  ನೀನು ನೂರ್ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ಹೊಂದದೇ ಹೋಗು" ಎಂಬ ಈ ದುಃಖದ, ಶಪಿಸುವ ಮಾತೇ ಛಂದೋಬದ್ಧವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ನಾರದನೇ, ವಾಲ್ಮೀಕಿಗೆ ಇದೇ ಅವನ ರಾಮಾಯಣಕ್ಕೆ ಮಂಗಳಾಚರಣೆಯಾಗಲಿ ಎಂದು ಹರಸಿದನಂತೆ. ಹಾಗೆಂದೇ ಈ ಶ್ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಕೊಡುವುದುಂಟು. ಅದಿರಲಿ.

ಈಚೆಗೆ ಪದ್ಯಪಾನದಲ್ಲಿ, ರಾಮಾಯಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಈ ಘಟನೆಯಬಗ್ಗೆ, ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಛಂದೋಬದ್ಧವಾದ ಪದ್ಯವನ್ನು ಬರೆಯಿರೆಂಬ ಸಮಸ್ಯೆ ಇತ್ತು - ಆದರೆ ಒಂದು  ಕರಾರು - ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ "ಸುಯೋಧನ", "ಕರ್ಣ", "ದುಶ್ಯಾಸನ", "ಶಕುನಿ"  - ಈ ಪದಗಳು ಪದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು, ಅಂದರೆ, ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ರೀತಿ ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ತರುವಂತೆಯೇ ಆಯ್ತಲ್ಲ!  ಇದೇ ತಾನೇ ಸಮಸ…